بچه هام ...

بسم الله

خیلی خوب است که یک عالمه دختر و پسر مهربان دارم ، که قبل از کلاس ، توی راهروها ، توی محوطه همدیگر را می بینیم و کلی ذوق زده می شویم و اصلا دلمان می خواهد سفت همدیگر را بغل کنیم ، وقتی زهرا آمد طرفم یک لحظه دیدم که میخواهد اینکار را انجام بدهد، من هم دلم میخواست ولی نمیدانم چرا جلو نرفتم و به همان مصافحه ی همیشگی اکتفا کردم، جلو نرفتم و در دم پشیمان شدم و البته و متاسفانه هیچ جا نگفته اند شاگرد مذکر آدم محرم محسوب می شود و این در نوع خودش واقعا اذیت کننده است !!! چه اینکه آنها بیشتر برایم عین پسر نداشته هستند و بیشتر دوست هستند و در اوج این احساسات مادرانه ، پسرانه وقتی با ذوقی کودکانه بطرفم می ایند و می گویند دلمون خیلی براتون تنگ شده بود ، من به چیزی جز شما لطف دارید و گاها ، من هم همینطور نمی توانم اکتفا کنم و این برای دو طرف بسیار سخت است چه اینکه در دست دادن به خانمها و در فشردن دستانشان جریانی گرم از احساس منتقل می شود ولی در مورد آنها هیچ !!!

و شاید به خاطر همین است که آنها بیشتر و پر احساس تر صحبت می کنند ، چون می خواهند همه چیز را در کلام خلاصه کنند ،

در کلام ...

نه ، نمی شود ، هیچ وقت نشده ، نه در این موقعیت و نه در موقعیتهای دیگر ، کلام ، هرگز قادر به ادا کردن مقصود نبوده است ،نه خشم ، نه کین ، نه مهر ، هیچی ، کلام هرگز به تمامی کافی نبوده و نخواهد بود ....