و شیوه ی دنیا همین بود ...

بسم الله

+رفته بودم سراغ آرشیو وبلاگم، سراغ پست هایی که ذخیره شده ولی منتشر نشده بودند و خب با همان احساسات همیشگی روبرو شده بودم؛ تعجب، شگفت زدگی . من اینها را نوشته ام ؟!

همیشه همینطوری می شود، از خودم، از احساسم، از ادبیاتم، از هر آنچه نوشته ام تعجب می کنم. همین است که تا حالا هزار بار عزم حذف وبلاگ را داشته ام ولی دست و دلم نرفته ،که به خودم گفته ام هیچ جایی مثل اینجا نمی توانم خودم را مرور کنم ...

+ احساس می کنم همه چیز دنیا ، اعتبارش، ریشه اش را برایم از دست داده، احساس می کنم اطمینانی وجود ندارد . ما دنیا را نشناختیم و همینطوری بهش باختیم ، خودمان را بهش باختیم، قلبمان را، روحمان را، اعتمادمان را باختیم ...

+ گاهی نه سکوت آدم را رستگار می کند ، نه حرفهایی که زدیم و نبود آنچه که می خواستیم بگوئیم . بعضی حرفها بیخ گلوی آدم می مانند ، می مانند که می مانند ، قلبمان را خط می اندازند ، بغضمان را می شکنند و اشکمان را در می اورند ، این بغض ها و اشکها باید ما را از دنیا می برد ، پاکمان می کرد ولی فقط غرقمان کرد ...