برسد به دست «همراه » ...

بسم الله

سلام جناب « همراه » ، نمیدانم شما این پست را می خوانید یا نمی خوانید ، نمیدانم شما خواننده ی ثابت هستید یا گذرتان اتفاقی به این وبلاگ افتاده و خب پست قبلی را خوانده اید و برایم کامنت گذاشته اید ، من هیچ کدام از این ها را نمی دانم ، فقط چون کامنتتان خصوصی بود و من نمی توانستم جوابتان را بدهم تصمیم گرفتم یک نامه ی کاملا اختصاصی بهتان بنویسم چون از کامنت مهربانتان خیلی خوشم آمد ، جدی می گویم ازش خیلی خوشم امد ، و این خوش امدن در مرحله ی دوم اتفاق افتاد ، یعنی اولش یک کم عصبانی ام کرد ، ولی بعد ازش خوشم امد چون خیلی مهربان بود ، عین مادری که به بچه اش،که شب از خواب پریده و کابوس دیده می گوید ، هیچی نبوده ، خواب دیدی، بگیر بخواب و بچه اش را این طوری آرام می کند ، کامنت شما هم یک همچین حس و حالی داشت ، و بخاطر همین من ازش خوشم آمد ، کاش این طوری بود که شما می گفتید، کاش چیزی نبود ولی همراه مهربان خب اینطوری نیست ، نبوده ، ان اندوه خیلی واقعی و ویرانگر است ، یک جور عجیب و غریبی ویرانگر است ، نمی دانم شاید چون با گذر زمان نه تنها بهتر نشده بلکه به عمقش اضافه شده و همین قوی ترش کرده ، یکجوری که تمام ارگانهای بدن مرا دربرگرفته ، انگار در من خراب شده اصلا ، نمی دانم چه جوری این حس را توضیح بدهم ، اصلا ولش کن ، این چند شب راحت تر خوابیده ام یعنی از خستگی زود خوابم برده و کمتر بهش فکر کرده ام ، ولی همین الان که دارم ازش حرف میزنم و در موردش می نویسم نوک انگشتانم سوزن سوزن می شود و قفسه ی سینه ام هول می کند ...

همراه مهربان ، امیدوارم این نامه بدستتان برسد ، تشکر من به خاطر کامنت ساده و مهربانتان بدستتان برسد ، به خاطر حس خوبی که به من دادید ممنونم ...

سلامت باشید و در پناه حق

صفورا

31/5/95