روزنامه ی دوم

بسم الله الرحمن الرحیم

از آن بالا بالاها که افتادیم پائین جهت هایمان را گم کردیم ، مختصاتمان تغییر کرد .مرکز و حاشیه را قاطی کردیم . ما دنبال دنیا و آدم های دنیا دویدیم و اینطوری بود که نماز و نیازمان هربار رو به قبله ای اقامه می شد که قبله ی تو نبود، سمت تو نبود . ما دینمان را به لبخند دیگران از ترس دیگران می فروختیم و اندکی دنیا طلب می کردیم . و دنیا چون سرابی دور مدام از دستان ما می گریخت و بر ما می خندید . ما گیج می شدیم و بیشتر دنبال دنیا می دویدیم و باز گیج تر می شدیم .

تو هر بار این ماه بر ما ظهور میکنی و مختصات واقعی دنیا را یادمان می آوری و مشرق و مغربهای مجازی را ، قبله های دروغین را برایمان پس می زنی . تو سمت واقعی حیات را نشانمان می دهی و دستانمان را محکم می گیری و از هر چه گیجی نجاتمان می دهی پس

"اللهمّ قَرّبْنی فیهِ الی مَرْضاتِکَ و جَنّبْنی فیهِ من سَخَطِکَ و نَقماتِکَ و وفّقْنی فیهِ لقراءةِ آیاتِکَ برحْمَتِکَ یا أرْحَمَ الرّاحِمین"