گاهی نه زیاد به آسمان نگاه کن ...

بسم الله

هر وقت عرصه بهم تنگ می شود ، ذهنم خسته می شود، وقتی دیوارهای اطرافم مدام بلند و بلند تر می شوند به آسمان نگاه می کنم ، به آسمان فکر می کردم .

به جایی که وسعتش را تصوری نیست و عدد و رقم ها ، فاصله ها و ابعاد در آن جایی ورای تصور ما اتفاق می افتد .

آنچه ما از زمین می بینیم ، به خاطر سرعت نور در فضا، مربوط به زمانی است که دنیا تنها چهار صد و بیست میلیون سال سن داشته ، سن کنونی جهان ؟ 13.74 میلیارد سال !!!!

خداااای من ...

میلیاردها سال یر تاریخ جهان گذشته و من و ما حتی نمی دانیم چه اتفاقاتی آن بالا رخ داده ...

من میلیارد ها سال دیگر می فهمم الان در ساعت دوازده و سی و نه دقیقه ی تیر هزار و سیصد و نود و شش مختصات آسمان بالای سرم را ...

دنیایی به این وسعت و خدایی که فرمود این تنها حلقه ای است در بیابان و خدایی که خالق این همه است ، تنگی دیوارها را این گونه مرتفع می کنم ...