در ستایش« به درک» و تقبیح «که چه »!

بسم الله

پارسال و شاید هم سال قبلش متنی نوشته بودم همین جا ، در ستایش « به درک » ! کلمه ای که عین ناکجاابادی ، یا حفره ای است که می توانی افکار بی سرانجام مزاحم را بهش عودت بدهی و از شرشان خلاص بشوی . دیشب بعد از خواندن یک متن انگیزشی فوق العاده و بعد از اینکه جرقه های کوچکی داشت در وجودم زده میشد ناگهان با کلمه « که چه ؟! » مواجه شدم و فهمیدم همان قدر که به درک کلمه ی کارساز و بدرد بخوری است ، که چه به همان میزان و بلکم بیشتر و شدید تر مخرب و آدم بیچاره کن است . که چه می تواند در دم ذوق شما را کور کند ، می تواند مرگ گزاره های عالی ذهنتان باشد ، می تواند تمام شعف شما در فکری و امری و کاری را خفه کرده و شما را تبدیل به یک عادت مرده ی سخیف گرفتار روزمرگی کند و این کاملا به این بستگی دارد که شما گزاره های ذهنی و شعف های درونی و جرقه های وجودیتان را ، در کدام ساحت و با کدام معیار بسنجید و محک بزنید .

ما می توانیم خودمان ، هستی مان ، زندگیمان ، نیت هایمان را با قواعد ظاهری دنیایی بسنجیم که هر روز و به کرار از زبان این و آن می شنویم . می شنویم که چطور نیت های عالی به حضیض رفته اند و صداقت ها و سخت کوشی ها در برخورد با دیوار بلند آدم های غلط و سسیتم غلط تر در هم شکسته اند . سیستمی و فرهنگی و نگاهی که اطرافمان را گرفته ، فرهنگ دو دو تاچهارتایی منفعت جویی که سود آنی را مقدم و مهم تر از هر چیز می داند و در این راه هر کجی را مجاز می داند و تو را هم به آن تشویق می می کند چه اینکه در غیر این صورت تو بازنده ای بیش نیستی .

ولی حقیقت دنیا ، جایی زیر این ظاهر کف آلود که جلوی چشم ماست در جریان است . حق آن اصالتی که آرام و استوار به راهش ادامه می دهد و اگر حتی زمانی به چشم نیاید یا مغفول واقع شود یا حتی علی الظاهر ببازد در نهایت ، ناگهان به خروش می آید و به سطح می آید و عریان و تابناک پیروزی اش را ثابت می کند که همیشه حق بوده است و پیروز بوده است .

که چه میل زیادی به ظاهر دنیا دارد ، به قواعدی که برد و باختش معلوم و کوتاه مدت رخ می دهد . که چه دلش می خواهد ما همین آدم های عادی باشیم که به مرور گندمان در می آید و بوی تعفنش حتی خودمان هم آزار می دهد . خیلی دل می خواهد ، نه گفتن به این که چه ها ، به این مناطق امن دم دست ، خیلی دل می خواهد دل سپردن به حق و صبر بردن در حق وقتی همه چیز علی الظاهر علیه توست . وقتی ایده ال هایت را علی الظاهر باخته ای . اینجا مومن می خواهد که صبر کند ، مرد می خواهد که صبر کند ...

و کجاست مومن ؟

+این متن دو سه هفته ی پیش نوشته شده بود ، مانده بود خط آخرش ، امروز تمام شد .