سرم را بلند می کنم و همیشه آنجاست ...

بسم الله

وضوی نماز صبحم را در ایوان می گیرم و این یعنی این شانس را دارم که هر بار سرم را بلند کنم و آسمان شگفت این ساعت را سیر کنم؛ آرام, استوار, پرابهت و البته ستاره باران ...

میلیاردها سال از تاریخ این دنیا می گذرد , زمین هر دم دستخوش تغییری است و آسمان هم گر چه از چشم ما پنهان هر لحظه عوض می شود .

ولی هزاران سال است که انسانها سر بلند کرده اند و آسمان را هر شب همینطور استوار و پابرجا دیده اند . این ثبات , این نقطه ی اتکای چشم ها وقتی از هیجانات زمینی ترسان و مضطرب گشته اند عین حقیقت تغییر ناپذیر هستی می ماند , عین ملکوت آسمانها و زمین , عین همه ی آن عوالم پنهانی که رازهای هستی را از نبات و جماد و انسان و ملک و ملکوت در بر گرفته است . عین وحدت در عین کثرت, عین حقیقت عریان و خالص هستی ...

چه فرقی می کند کدام هزاره, کدام قرن و سال و ماه و روز , چه فرقی می کند انسان ساده اندیش و ساده زیست کمون های اولیه یا بشر هزار لایه ی تو در توی جهان وطنی امروز ؟ حقیقت یکی است ، همیشه یکی است ...

+ این چه فرقی می کند, برای همچو منی با دل بستگی های فراوان به ایام ماضی و نوستالژی های سال های گذشته در حد حسرت زندگی در عصر کاروان سراها و زنگ شتران و طلبه های همیشه مسافر خیلی سنگین است , واقعا سنگین است ...